از سلامم تا وداعم چهار روز بود٬ به اندازه ی یک تا پنج٬ ولی همچون برقی گذشت و همچون بادی مرا بر جای گذاشت٬ در حالی که پای در فرار داشت... فرار از منی که تازه آمده بودم به دیارم با عشق... برای دیداری دوباره از سر محبتی خالص... سلامم سپید بود و به رنگ برف... نه!... به رنگ سپیده ی چشمانم... نه!... شاید که به رنگ دیدار دوست... وداعم تیره بود و شبگون همچون دایره ای خودخواه که سپیده ی چشمانم را از سپیدی ها جدا کرد... تیره همچون چشمی اشکبار و تیره به ظلمت این شب های پر ماتم که علی را از دنیا گرفت...